Hey, It’s me… the other side of you, 

Laatst liep ik in de stad en zie je allemaal gezichten. Gezichten die bij mensen horen, waar weer verhalen en levens bij horen. Nauw verbonden met herinneringen en vooruitzichten….

 Mijn gezicht heeft ook een levens verhaal.. ja echt..🤣 maar net als ieders verhaal die gehoord mag worden. Afgelopen weken heb ik veel nieuwe gezichten maar ook veel verhalen mogen horen die schuil gaan achter die mooie open glimlach, gekke grappen etc.. Dat heeft me de afgelopen week zo bezig gehouden dat ik nu dacht wie ben ik nu degene achter mijn gezicht. 

Als klein meisje groeide ik de eerste tijd op in Salem,Chennai India. Klopt ik ben geadopteerd! Toen ik bijna 3 was werd ik naar Nederland gebracht. En stond daar een geheel nieuwe familie te wachten op mij.. Mijn adoptie familie was lief en het was goed.Ik verstopte graag alles, mijn vaders sloffen die hem dierbaar waren als hij uit zijn werk kwam, ja ja, ze hadden nooit gedacht dat ik die achter de verwarming had gestopt, de gekke grappjes, het voorlezen, het standaard drama als mijn moeder moest werken maar ik dat dus echt niet oke vond. De vrijdag middag disco’s op mijn zus d’r kamer, en mijn ontzette gezicht als ze met haar baby born gooide en die tegen het plafond aankwam, de zaterdagen dat ik te vroeg wakker was en me zus ging klieren om op haar hoofd te staan.

 Maar toch voelde ik me zo zo anders. Ik werd gepest op school, en had al vroeg geen zin meer om te praten: Want niemand gaf toch om mij. Natuurlijk heb ik geweldige momenten gehad samen met mijn ouders en me zus en broer. Vooral mijn zus en ik waren twee handen op 1 buik! 

Maar door het jaren lange gepest, het ontheemde gevoel.. Hoor ik nou in Nederland of in India heeft het mij heel zwaar gemaakt. Bij sommige mensen kon ik dat vergeten! De ouders van mijn Vaders kant, daar kwam ik 3x per week. Oma zat in een rolstoel wegens een herseninfarct en opa was zoals opa was. Maar met oma had ik wel de meest speciale band, met haar heb ik leren lezen, woordjes maken en spelletjes doen. Oma kon niet goed praten maar wist altijd een stukje rust te geven. 

Toen mijn leven werd verstoord omdat mijn allerliefst oma overleed in 2004..Die tijd heb ik me intens verdrietig gevoeld! Ik wist het allemaal niet meer. Maar opa en ik wij groeiden naar elkaar toe. Meer en meer. Opa was een wat norsige  man maar naar mij toe niet. De grapjes, de koffie en thee onderzetters door de kamer rollen, samen tomaten plukken uit de kas. Die dingen bezorgde mij afleiding van alles. Totdat mijn opa overleed.. Toen waren mijn zekerheden van de week weg. Mijn mensen die ik zonder woorde kon “verstaan”. 

Daarna ben ik op jonge leeftijd met mezelf in de knoei geraakt. Had al op jongere leeftijd last van depressie bleek achteraf. Maar ik ging gewoon door, door met de middelbare school waar ik nooit me eigen plekje heb kunnen vinden, waar ik gespannen naar toe ging maar tot rust kwam als ik de vakken had waar ik van hield; Geschiedenis, Nederlands en Economie. Dat waren mijn vakken. Ik verstopte me in mijn vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis en in mijn weekendbaantje bij de Zeeman. Ik wilde niet meer naar school, je kon mij maar beter lekker laten werken! En dat werken dat kon ik: 

Nadat ik van de basisschool LWOO kreeg maar op de middelbare school uiteindelijk wel geslaagd was voor mijn TL diploma, nadat ik zulke slechte wiskunde cijfers had je weet wel “ Jeroen heeft 5 aardappels, hij snijd ze 3 in dunne plakjes.. hoeveel kiwi’s heeft die dan?” Zo kwamen de verhalen op mij over. Of te wel ik snapte er geen moer van. Na 3x per week bijles te krijgen, elke zondag met mijn vader aan het zwoegen te zijn, na vele ruzies over hoe en wat, ben ik toch geslaagd met een 8,5 voor me wiskunde! 

Die dingen, dat strijden heb ik altijd in me gehad. Maar na een paar heftige jaren kwam het er eind 2014 uit. De dokter stelde vast dat ik een zware depressie had en moest stoppen met werken wegens een burn out. 

Toen dat gezegd werd kwam het moker hard binnen. Stoppen met werken Ho even! Dat was mijn leven, ondertussen werkte ik al 1,5 jaar bij de Etos en wilde ik daar gewoon niet weg! Maar helaas toen kwam alles eruit en was er alleen nog maar een hoopje zieligheid over. Daar zat ik dan… de meid die in de bloei van haar leven stond, sliep nu merendeels van de dag, als ik iets had dan sliep ik daarvoor eerst en daarna moest ik twee dagen bij komen. 

Na uiteindelijk niet meer door te gaan en uit het leven te willen stappen heb ik ingestemd met een opname in de kliniek! Daar zat ik dan… volle 12 weken heb ik net een achter de rug. 12 weken zou je denken. Nou t was ook knetters lang. t gaat soort van zo: 

> 1-4 weken: ‘Oh ja ik ben nog beetje bang maar voel me wel veilig, dit gaat hem helemaal worden, als ik hier weg ben kan ik alles aan.’ 

> 4-8 weken: ‘ Oke ik wil nog net wel aan mezelf werken maar waarom moet iedereen van mijn vaste groep al met ontslag gaan en blijf ik hier achter? Maar houd de moed erin.

> 8-12 weken: ‘Oke nu ben ik iedereen en alles helemaal zat, Maar corvee moet je nog wel doen, vergeet je seinen boekje niet in te vullen wat voel je nu? GRRRRRrrrr maar Ik volg nog wel gewoon alle modules hoor. 

Module zelfbeeld: heerlijk boompjes tekeken en teksten opzoeken. Module koken: Alles uit de kast halen voor zo min mogelijk geld, altijd handig. Module zelfkennis: Owja hier ga ik leren waarom ik zo reageer.. Helder? eehm.. nee… En dan heb je ook nog alle gesprekken met de pycholoog, psychiater etc. (mocht je denken da je altijd op een mooie sofa mag liggen. VERGEET dat maar. Zijn gewoon stoeltjes waar je naar een half uurtje graag van weg rent!)

 Maar toch bleef ik mijn zegeningen tellen, Middenin de kliniek tijd heb ik mijn man leren kennen. Opeens was er iemand die mijn leven weer meer zin gaf, die me steeds hielp, op wie ik MON terug vallen en waar ik het ook niet meer in me eentje hoefde te doen want hij stond naast me, nu hebben we een geweldig leven samen opgestart! 

Ondanks alles ben ik altijd uit op een nieuw avontuur, zet ik me hart en ziel en huis open om mensen te helpen. Waarom…? Omdat het kleine wat je kan doen. Gelukkig heb ik een geweldige familie en schoonfamilie, lieve vrienden waar ik niet aan twijfel en altijd terecht kan.. en collega’s om me heen! 

Maar ben ik ook door zelf doen en zelf doorgaan over mezelf gaan leren. Na daarna nog 2 therapieën afgesloten te hebben en nu sinds een maand officieel cliënt af ben voel ik me weer totaal Zill! This is me! 

En of t volledig weg is? Nou nee helemaal niet! Want het blijft een stukje van je.. maar ik heb er mee leren dansen! En soms heel soms: 

“I take mental vacations. Sometimes I disappears once in a while to reclaim myself. You need to understand how my energy works.” -The good Quote 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: