Life is better with… my husband,

Mijn leven is een paar jaar geleden onwijs veranderd…

Midden in mijn burn-out kwam ik via via op een datingssite terecht.. een christelijke dat wel. Want ja, ben wel gelovig. Ik weet nog dat ik S avonds laat, me laptop opstartte, mijn profiel invulde en hoppa gelijk ging kijken. De eerste foto die ik zag was van een jonge man die in een steegje in Tokyo stond. Leuk, maar toch nog even doorscrollen.. maar toch bleef ik maar bij hem terug komen. Toen ik na letterlijk 3x mijn laptop uitgezet-opnieuw opgestart had durfde ik een berichtje te sturen. En warempel toen ik wakker werd had ik gelijk een berichtje terug. 

“Hoi, ik ben glasblazer, 26 en woon in Utrecht maar kom uit Berkel.” Nou ik ben geen analfabeet maar een Topografisch-beet als dat een woord is. Maar goed zo begon ons mail contact. Ik had als blijk van waardering een proef week gegeven zodat die meerdere mailtjes kon sturen per dag.. wat doet die eikel.. Delete! Na gelijk een mailtje met excuses gekregen te hebben had hij zelf maar een abbo afgesloten. En toen begon het heen en weer gemaild. Hele mails van weet ik niet Hoelang werden er gestuurd.

Waar ik gelijk mee voor de dag kwam maar heel moeilijk vond was ” Ik woon momenteel in de Kliniek Eleos, want ik heb een burn-out en ben depressief.” Zo hoppa recht op z’n bordje… ik dacht: Ga m nu leuk vinden maar als hij hier op afknapt dan ben ik er niet nog meer van slag van. Zijn antwoord: ” Soms heb je die tijd, rust nodig om weer door te kunnen gaan.” Ik stond versteld, met me bakkes vol tanden. Dat was zo ontzettend fijn! Daarna hebben we nummers uitgewisseld en kwamen we de gekke meest domme dingen over elkaar te weten. Ook familie kwam groots aan het bod.. ik kon niet zoveel vertellen op dat moment had ik geen contact met mijn familie. Maar toen kwam hij met: ” Niet schrikken hoor.. maar ik heb nog 7 broers en zussen.. Zit je nog op je stoel😳” mijn antwoord ” Yeaah, oh wat leuk z’n grote familie dat miste ik vroeger wel!” En zo gingen de dingen door. 

De eerste ontmoeting vergeet ik nooit meer: Ik kwam bij een vriendin vandaan en was opweg naar de kliniek terug. Maar halverwege voelde ik een behoorlijk paniekaanval aankomen en dat ik het niet ging redden. Toen was ik met hem aan het appen en zei hij: “Waar kom je aan, wat voor koffie wil je.” En toen ik daar aankwam stond hij met twee bekers Starbucks in zijn hand op me te wachten. Na een knuffel gegeven te hebben begon hij te praten… * Toen stond mijn hoofd even stil* jemig wat had hij een hogere stem ipv een lage mannenstem die ik in me hoofd had.. ( Hij praat normaal hoor maar als je iets anders verwacht.. dan is t toch wel even een mindfuck) maar na dat snel van me afgeschud te hebben om later over na te denken liepen we naar spoor 8 waar we samen 20 minuten op een bankje op mijn trein hebben zitten wachten. Het leek alsof we er al jaren elk weekend zaten.. het klikte. We hebben bijna niets gezegd maar dat was goed. Tot dat mijn trein kwam, ik me omdraaiden en naar binnen liep.. Niet wetend dat ik zijn Starbucks Coffee had omgegooid😳😳😳. Goeie zet Zill, echt wauw gewoon! Daarna kwam hij trouw elke dag mij opzoeken in de kliniek, werden we creatief want er mocht tot 9uur mensen op je kamer en om 10 uur moest je terug zijn.. dus van 9uur van de kamer af en met de auto naar de Mac die 5 minuten ervandaan was en dan om 5 voor 10 weer de kliniek binnen stappen! Of de keer dat hij mij vroeg als vriendin en ik pas om 2uur Snachts  terug kwam…Die kleine dingen vergeten we nooit meer! 

En toen was het tijd om de familie te bezoeken. T eerste wat ik zag was een klein vrouwtje die de deur opendeed. Toen ik de woonkamer binnen liep zag ik de 3 jongste zenuwachtend op de bank zitten, en recht zat Vaders. Waar manlief tevens bijna het evenbeeld van is! De toon was gelijk gezet toen mijn schoonmoeder to be zei dat me hakken er wel voor zorgde dat ik groter was maar ze dacht dat ik toch even groot was… dat liet ik me geen tweede x zeggen.. dus hups daar gingen mijn hakken uit, stond ik rug aan rug met schoonmoeders en bleek ik toch die 3cm mee te hebben. Mijn schoonvader in spe kwam over als een wijze man, harde werker, mijn schoonmoeder in spe was dan wel een klein vrouwtje maar sterk en pittig! Mijn schoonzusjes en schoonbroertje spraken niet zoveel tegen me maar dat kwam in de loop der jaren zeker los. 

Manlief en ik gingen samen wonen, ik kwam uit de kliniek en wilde alleen nog bij hem zijn. Dat was een mega zware tijd, ik was niet meer klinisch waardig maar ik kon ook heel weinig. Elke ochtend raapte hij me op van bed, zette me onder de douche, maakte een kruik en legde me weer in bed en ging naar zijn werk. Kwam hij thuis maakte hij eten, verplaatste hij me naar de bank en paar uur later weer terug. Die tijd is voor hem immens zwaar geweest. Ik zat nog steeds in me burn out en depressie. En zo ging het 6 maanden door. Op gegeven moment viel ik zo flauw of onderuit dat er eigenlijk iemand bij me moest zijn om me te motiveren. En zo in overleg met de vrouw die het meest een vast schema had en elke dag thuis gingen we elke ochtend vroeg opweg naar Berkel. Mijn schoonmoeder hielp me de trap op en maakte me wakker, nam me mee boodschappen doen, die vrouw is Goud waard. Manlief bracht me daar heen. 

Mensen om ons heen vonden het moeilijk, we kenden elkaar niet lang, we woonde samen maar vooral onze relatie is niet op een evenwichtige manier begonnen. Ik bedoel manlief was meer hulpverlener dan vriend. We hebben onwijs veel gezeik over ons heen gehad en dat heeft een zware druk op ons gelegd. Maar ondanks dat hielden we heel veel van elkaar. Zo veel dat hij net voor onze vakantie naar Turkije op zijn knieën ging. En ik huilend en wel natuurlijk JA zei. Wat waren we bang toen we dat bekend gingen maken, waar we bang voor waren kwam uit. Mensen werden boos, snapten het niet, stelde eissen en dat werd ons zo zwaar dat we mensen begonnen te verliezen… Iedereen bleef mij maar als patientje zien ipv degene die hard omhoog aan het krabbelen was! 

Totdat we samen te horen kregen dat ik eindelijk extra hulp ging krijgen via Altrecht! We zijn samen nog nooit zo blij geweest! Er zou directe hulp komen waardoor wij samen ook beter in ons vel kwamen te zitten. Tot op de dag van vandaag heeft hij nooit aan mij getwijfeld. 

Op 9 oktober 2015 gaven wij elkaar in een kleine beslote ceremonie het Ja woord voor de gemeente. Wetend dat 17 februari 2016 onze officiele bruiloft zou zijn! Het ging steeds beter, mijn therapieën sloegen aan, manlief had het onwijs zin op zijn werk en zo gingen we vol goeie moed opweg naar onze bruiloft toe.. 

Door vele diepe dalen hebben we samen de bergen overwonnen! En er komen en blijven nog steeds  dingen op onze pad maar samen kunnen wij dit! Samen zijn we sterker, samen gaan wij het aan en over een tijdje word jij de beste papa ooit❤️❤️

Deze tekst kreeg ik van mijn psycholoog… het is precies wat ik geleerd hebt is dat: 

“Als je nog lachen kunt, kunt lachen met elkaar. Dan is het leven hoe dan ook een heel stuk minder zwaar. 

Hij kijkt naar mij en weet, dat ik heel anders denk dan hij. En ik denk soms als hij iets zegt; hoe komt hij daar nou bij. 

Soms gaat hij rechts, en dan ga ik links. Maar altijd vroeg of laat. Dan weet ik, kom ik weer bij hem. Omdat hij met me praat. 

En als zinn woorden rollen, door mijn hoofd en mijn hart. Mijn trotste worstelt met mijn verstand. En dan hij altijd op me wacht. 

Dan lachen we vanzelf weer, en de pijn word vanzelf weer gein. Dan denk ik wat is het probleem, en dan word het grote heel heel klein… “

Manlief, ik hou ontzettend veel van jou! “ Jij bent perfect, precies zoals je bent. Want jij bent Jij, de leukste persoon die ik ken” -Lief leven. ❤️ 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: