I’m sorry, no heartbeat

Het spijt me, maar het hartje klopt niet…” 

Het was iets meer dan een jaar geleden dat wij dit verdrietige nieuws hoorde. Het is niet dat ik een mega cheesy blog ga schrijven. Maar waarom dit me zo extra bezig hield was omdat ik met me neus op dit berichtje werd geduwd door me coach. Puur omdat het bijna dagelijks door je hoofd heen gaat helemaal omdat om ons heen zoveel lieve mensen een kindje krijgen of verwachten! 

Onwijs lieve vrienden hebben afgelopen tijd een dochtertje gekregen.. wat een geweldig mooi meisje! Zo puur en klein! Gister heb ik een gehele dag samen met die vriendin en hun mooie dochtertjes mogen doorbrengen. En puur mogen genieten van het kleine baby handje om mijn vinger en t lieve lachje. Maar ook de liefde tussen moeders en kind vond ik zo kwetsbaar mooi! Dat alles smelt mijn hart ontzettend, maar die andere kant.. dat oude zeer schrijnt van binnen. 

Dan heb je onze andere lieve vrienden van de hoek worden een van de coolste liefste papa en mama die we kennen! Ze zijn geweldig met kinderen en vol liefde en zorgzaamheid en blijheid zien ze hun kindje te gemoet. Het moment dat zij vertelde in verwachting te zijn van hun mooie wondertje reageerde ik met: “Oh wat geweldig! En ik ben zo onwijs blij voor jullie, maar ***** wat vind ik t kut voor ons..” Ik schrok van mijn eigen openheid maar wist dat zij het begrepen! Hoe fijn is dat, dat mensen om je heen begrijpen dat het ook heel moeilijk kan zijn maar  ook kijken we met blijheid voor hun maar ook met pijn en verdriet er toch naar uit! 

Waarom mij dat juist nu zo extra bezighoud omdat ik afgelopen weken alleen maar op bed heb gelegen doordat me lichaaam volledig even op was… en dan ga je onwijs nadenken. Zoeken naar iets in je onbewust zijn wat eventueel ook aan je energie kan vreten. Toen sloeg mijn coach de spijker kei en keihard op de kop… Na lang wroeten waar ik meestal gewoon echt niet van houd kwam het daar als een heldere scherpe foto naar boven. Onze kleine zou over twee maanden zijn eerste verjaardag zou vieren….Nooit gedacht dat zoiets zo in je onderbewust zijnde kan werken. Toen kreeg ik van mijn coach deze tekst: 

“ Do I count as a Mother when my body never gave birth, when my baby never drew a breath on this earth. 

Do I count as a Mother when my belly was never fully grown, when I never heard your happy laugh or your cried in the middle of the night.

En mijn coach zal mijn coach niet zijn als ze met een opdracht kwam: schrijf maar terug wat jij bent… nou daar ging ik met volle moed: 

Yes I count as a Mother, Because im a Mother of a bright and shine star above.

Dat was het enige wat ik kon verzinnen. Maar ik geloof er geen zak van. Want ik heb helemaal niks om vast te houden of om te showen van kijk dit is nu mijn zoontje. Ik kom niet mee praten met het moederkliekje of een ervaring uitte en tips delen. En die pijn blijft dag na dag… maar langzamaan slijt het.. 

Vooral nadat ik zelf doorging met zoeken op pinterest naar quotes die me zouden kunnen helpen, puur omdat zelfs ik niet altijd even goed uit mijn woorden kom… en toen kwam ik deze tekst tegen: 

Lullabies:

Daddy please don’t look sad. Mommy please don’t cry. I’m in heaven and Jesus sings lullabies. Don’t think he send me and then changed his mind. You see im special and needed up above. Im the special child the product of your love. I’ll always be there with you. So watch the sky at night and Find the brightest star that’s gleaming.That’s my halo’s brilliant light: It will tell you Goodmorning  and Goodnight daddy and Mommy. So daddy don’t look sad and mommy please don’t cry. Im in heaven and their singing lullabies.

Dit is de tekste die mij steeds meer helpt om te kunnen genieten van de kleine wondertjes om me heen die geboren worden en de kennissen en vrienden die vertellen dat ze in verwachting zijn. T gaat nog niet altijd met de perfecte pure glimlach die ik je zou willen schenken, vergeef me als je in mijn ogen op dat zelfde moment een waas van tranen ziet, geloof me dat ik echt blij ben voor je maar dat diep van binnen bij mij een enorm gemis omhoog komt. 

Maar wat ik begin te geloven is: Yes Im a Mother of a bright beautiful star at the sky by night💙Mommy loves you Senn💙


6 gedachten over “I’m sorry, no heartbeat

Voeg uw reactie toe

  1. Och meissie wat een pure blog. Ik vind het knap hoe je je staande houdt sinds het overlijden van Senn. En zo is het maar net: je bent een mama! Een hele sterke mama. Ben trots op je lieverd! ❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: