Husband tells, 

Hallo allemaal, dit is een iets andere Blog dan jullie gewend zijn van Zill. Na ook vragen te hebben gehad hoe het voor manlief is. Schrijven we samen deze Blog over mijn oogpunt op ons gehele traject. Mega spannend! Ik vertel met vrouwlief naast me die er een verhaal maakt..

There we go.. Het moment dat je het ziekenhuis dus uitloopt na alles te horen heb gekregen kan het verwerken beginne. Vrouwlief is een prater en weet precies hoe ze haar gevoelens moet en wil uiten en ik ben daar helaas niet goed in tot frustratie van ons beiden. Bij mij komt de klap altijd later en daarin is het op dat moment moeilijk om ervoor vrouwlief te zijn.We hebben al langer samen gesprekken gehad en na het te besloten te hebben om het te gaan doen. Is de rolverdeling gelijk duidelijk: 4/5 afspraken kan ik gewoon geen Zal doen. Wat ontzettend kut is. Het enige wat ik kan doen is meegaan.

Onze eerste afspraak is gelijk alweer een onderzoek voor vrouwlief waar ze onwijs veel pijn aan heeft op dat moment. Maar als je dat vanaf mijn kant bekijkt….. 

Mannen jullie weten hoe het is hé. Degene die je vrouw pijn doet kan een meestal wel een flinke vuist in z’n bakkes verwachten. Is alleen een beetje gek om de gynaecoloog een vuist te geven terwijl ze ons helpt. Maar het gevoel dat degene van wie je houd pijn lijd is soms ondraaglijk. Ik sta geregeld met gebalde vuisten als ik haar met tranen weer zie liggen… Dat is denk ik wel een van de grootste moeilijkheden voor ons mannen in dit traject.

Nadat er uit onderzoek gebleken is dat er met ons beiden niets aan de hand is, kwam er een behoorlijke opluchting! Maar dan gaat het traject toch echt beginnen. Onderzoek na onderzoek, keer op keer vroeg in ’t ziekenhuis zitten om weer te checken of het eitje groot genoeg voor een inseminatie. Dat is al moeilijk, voor haar omdat haar lichaam niet goed, op tijd loopt en voor mij omdat je ziet dat zij eronder lijd. Kan je nagaan als je om de dag in ’t ziekenhuis zit en uiteindelijk een groot genoeg eitje is en we kunnen beginnen met spuiten.

Ho, wacht zei je spuiten. Shit zooi.. Het is onwijs tegen je natuur in om jezelf te prikken dus moest ik ’t doen. Nou geloof me zweetdruppels op plekken waarvan ik niet wist dat ik kon zweten haha. Ik ben nog verbaast dat de spuit niet uit mijn hand gleed 😂.  Het is onwijs ongemakkelijk om nooit geprikt te hebben en dan te moeten prikken.

Maar dan begint het en ik denk dat dat nog wel onderschat word voor de mannen. De tijd dat vrouwlief die hormonen kreeg ingespoten tot 1week erna zijn die hormonen onwijs aan de gang. Bij vrouwlief mond dat uit in niet op kunnen staan met hoofdpijn. Als ze om 7 uur moet beginnen en we om half 7 weg moeten komt ze letterlijk om 10 voor half pas haar bed uit. Puur omdat ze te draaierig en haar hoofdpijn niet te harden is. Het is moeilijk zeg ik je om degene die eigenlijk het meest levensvol is zo stil en moe rond te zien lopen… Moeheid is een van de grootste bijwerkingen. 

Wat het meest naar voor komend is, is haar stemmingswisselingen. Die worden mega versterkt door de hormonen. We hebben samen afgesproken dat ze haar energie voor het werk opspaart, ik zie aan haar dat ’t haar uitput om op ’t werk zoveel mogelijk alles binnen te houden en onder controle te houden. Maar het probleem is dat alles thuis eruit komt. En dat is toch wel moeilijk.

Als man zijnde krijg je dan letterlijk de volle laag, en het is een pittige dame die vrouw van mij. En dat is voor haar maar ook voor mij lastig. Ik heb geen idee hoe zij zich voelt de hele dag, hoe moe ze daadwerkelijk is. En geloof me het is slopend.  Ze het elke keer aangeeft hoe schuldig ze zich voelt dat ze niet veel in ’t huishouden kan doen. Wetend dat als ze thuis komt van werk dat ze op de bank accuut in slaap valt. En daar sta ik dan.. Honden uitlaten, wassen draaien, eten koken en het huis bij houden. Het is moeilijk.

Als ze ernaar vraagt zeg je natuurlijk als man zijnde “nee joh, schat gaat prima.” terwijl je eigelijk denkt man even lekker zitten trekt me ook wel. Ja, het is zwaar om als man aan de zijlijn de staan maar wel alles te moeten opvangen. Ik ben door deze tijd pas gaan begrijpen hoeveel vrouwlief eigenlijk uit handen nam, ik kon aanschuiven en ’t huis was schoon. We overlegde over afspraken, zij maakte ze. Boodschappen werden gedaan etc etc. Als er mensen kwamen, verjaardagen of feestjes ze was altijd voorbereid. Nu is dat minder. En ik merk dat er dan echt veel op mij terecht komt… En als ’t dan niet goed geregeld is zoals zij ’t normaal zou doen nou dan zwaait er wat 😂

Wat mij misschien het meest prikkelt is dat we die tijd hebben gehad, de tijd dat ze midden in de burn out zat kon ze ook letterlijk niks doen. En toen vocht ze onwijs hard en kreeg ze haar levenslust weer terug! Maar die tijd was zwaar. En nu is die tijd er ook.. Maar anders zwaar.

Wat het meest moeilijk is, is als ik weer het belletje krijgt dat de menstruatie is begonnen, wetend dat het weer niet gelukt is. De pijn en teleurstelling die je dan voelt is niet te beschrijven. De boosheid die naar boven komt, als ik ’t soms hoor kan ik op m’n werk ’t gevoel hebben elk raam eruit ‘te willen gooien zo machteloos voel je je. Weer niet, wetend dat als je thuiskomt je niet weet hoe je vrouwlief aan treft, wanneer het verdriet eruit komt en op wat voor manier. Mijn altijd berekenbare vrouwlief is nu helemaal niet zo Berekenbaar .. Nee, ze is juist heel breekbaar.  Wat door die kut hormonen soms onwijs moeilijk is. Daar sta je dan weer met je handen in je zakken want ik heb totaal geen idee hoe we hier nu weer over heen komen. Naarmate het meer gaat landen, komt de pijn en ’t verdriet steeds meer omhoog. En uiteindelijk gooien we het eruit. Maar moeilijk is ’t wel. 

Vooral omdat ik weet dat vrouwlief zichzelf dan als een complete failure ziet. Ze ziet het zo.  Haar lichaam verpest het weer, haar lichaam is fucked up. Dat is iets wat mij zoveel pijn doet.. Want ik neem haar niks kwalijk. Het is moeilijk om alleen maar iets te moeten inleveren terwijl bij verder alles je niks meer kan doen dan toekijken, bidden en hopen. 

De onmacht maakt het voor mij zo onwijs zwaar. En dat is iets waar mannen niet goed in zijn om te delen. Ik ben er zelf ook zo één! Maar vrouwlief houd me ook altijd voor: we doen het samen, dus gooi het eruit. En dat helpt wel.. Weetje waarom ’t moeilijk is? Als man zijnde wil je gewoon vooral sterk zijn.. Maar de tranen moeten er ook uit. En gelukkig heb ik een geweldig sterke vrouw die dat kan handelen. Maar het blijft moeilijk omdat je gewoon met je handen in het haar zit.  

Maar meeste vergeten dat de man er net zo erg onder kan lijden, wij mannen lijden op een andere manier, wij lijden misschien met onze handen in onze zakken, handen in het haar. Omdat wij niet weten hoe we ’t kunnen veranderen, hoe we ’t kunnen overnemen of kunnen verbeteren. Maar we doen ons best om elke keer weer open armen te hebben om jullie op te vangen! 

Mijn lieve sterke vrouw, Want sterk is ze! Elke keer weer is zij degene die de schouders er onder zet en ons samen weer voor uit duwt. Zodat we samen hand in hand het weer een plekje kunnen geven en we weer opnieuw kunnen beginnen. Samen kunnen wij dit! ♥️

Struggling with infertility is like dealing with the five stages of grief every single month. 

 You deny, bargain, get angry, cry and accept. 

Then you pick yourself back up and do it al over again! 

Een gedachte over “Husband tells, 

Voeg uw reactie toe

  1. Jeetje BJ, wat ontzettend knap dat jullie dit zo samen onder woorden hebben kunnen brengen. En wat fijn en toch moeilijk om te lezen hoe het voor jou ook is. Kreeg echt een brok in mijn keel nu ik ook jouw kant mocht lezen. Krijg sws brokken in mijn keel van de blog van jou Zill. Anyway! Weet dat ik ook klaar sta voor jou BJ.Ik vind het zo knap hoe jullie hier voor vechten en ik gun jullie het van harte! Respect voor jullie beide! En ontzettend veel sterkte! Senn is trots op jullie, onthoud dat maar ❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: