I think I can do it, 

Paar donderdagen terug zaten we met spanning te wachten op onze gynaecoloog…

Na ons laatste poging inseminatie, jankend van de uitslag toen ik weer ongesteld werd zaten we nu weer in het ziekenhuis, vol van de zenuwen. Gelukkig was onze gynaecoloog zoals altijd onwijs fijn en begripvol. We hadden zoals gewoonlijk bij haar maar 10 minuten voordat we door gingen naar de assistent. Daar zaten we dan. Het ging echt beginnen. Voor ons de laatste hoop voor nu. We hadden ons wel al ingelezen maar op gegeven moment heb ik onszelf een opzoek verbod gegeven want iedereen en alles weet wel iets of een manier of een reden.

We gingen eigenlijk voor een uitleg en zouden dan in februari beginnen, maar mijn cyclus was eens een keer optijd en liep goed dat we 25 december al mochten beginnen met ons traject. Zo… Daar waren we even stil van. Dat zou betekenen dat we (toendertijd twee weken later) al snel zouden beginnen. Of het te snel ging vroeg ze… En zoals wij zijn, laten we het maar gewoon doen, soms is een sprong in het diepe het beste. 

En zo werden alle datums vastgesteld en kwamen we op de prikken. Je krijgt een hogere dosering en we gaan gelijk elke dag prikken, dan halverwege komt er nog een extra dagelijkse injectie bij en dan ben ik nog niet eens bij de ‘gewone’ extra medicatie aangekomen. Aan de hand van plaatjes werd alles uitgelegd en werd er aangegeven hoe en wat het zou gaan inhouden en gebeuren. Toen kwamen we bij ’t stadium eiblaasjes doorprikken, de angst sloeg me accuut om de keel en voordat ik ’t echt doorhad rolden er dikke tranen over mijn wangen.

Ik hou totaal niet van ingrepen en zulke dingen die nieuw zijn ben ik helemaal geen held in, maar gelukkig was er een tweede optie en dat was onder algehele narcose. Zonder ook maar na te hoeven denken gaf ik mijn voorkeur aan. Een algehele narcose zodat ik geen stress kreeg terwijl ik juist moest ontspannen. Ook daar werd een voorlopige datum voor vastgelegd. Of we ook het contract even wilde nalezen… Ho even.. Contract.. Daar hadden we even niet bij nagedacht. Maar ook daar stonden dingen die ons ook wel even een klap gaven, wat als ons een van ons ’t komt overlijden… En nog meer van zulke vragen.. Pff… Daar moeten we toch samen nog even voor zitten.

Maar ondanks alles wat erop ons afvloog gingen we akkoord en hebben we een briefje kregen met medicatie waar manlief bijna van de stoel viel, want man man man wat een waslijst. Toen we bij apotheek stonden, stond ik vol verbazing te kijken hoe snel de lades open gingen, hoeveel injecties eruit kwamen, pillen en weet ik allemaal niet. En daar liepen we met een grote tas richting de uitgang vol medicatie.

De terug reis was nog nooit zo stil geweest als die ene autorit. Vol gedachten zaten we daar en konden gewoon niks communiceren erover. Er was zoveel in ons om aan ’t gaan dat we twee dagen later er pas over konden praten, dat is vrij bijzonder maar we hadden ’t echt nodig om ons eigen dingetje plekjes te geven en dat ging prima.

Wat we vooral een plek moesten geven was hoe ga ik op de medicatie reageren, want we kregen een waslijst aan bijwerkingen en daar werden we toch wel beetje angstig van… Al die prikken etc had afgelopen jaar al impact kan je nagaan hoe elke dag nieuwe hormonen wel niet  kunnen doen! En die operatie die bleef maar in mijn hoofd steken, moment dat ik wakker zou worden zou manlief al Naar het andere ziekenhuis moeten en alleen wakker worden vind ik niks, gelukkig heb ik twee geweldige vriendinnen en een vriend die ons ondersteunen en accuut vrij hebben geregeld, de dames gaan met mijee en onze vriend met manlief! We voelen ons zo rijk gezegend met zulke geweldige mensen om ons heen! 

En afgelopen maandag was het dan zover, het begin van dagelijks prikken, zelf had ik aangegeven bij de assistente dat zegt prikken gewoon niet fijn voelde maar ze raadde het me toch wel aan, maar trucjes had ze er Niet voor.. Ja alleen de knop moet om. Dat is ‘t. Nou gister was daar dus dat moment, eerst vroeg manlief zou ik ’t maar ff doen maar ik zei ik denk dat ik ’t wel kan… toch maar manlief Gevraagd om ze zoveel mogelijk af te leiden.. Wat gaat die doen.. Praten over huishoudelijke klusjes enz… Nou dat werd er dus niet beter op.. Dus toen heb ik ‘m letterlijk uit de kamer gebonsjourd en tien seconden later riep ik vol overwinning:’ Het is gelukt hoor! Kom maar weer terug hoor!’ wat was ik blij verrast en ongelooflijk blij maar ook gek…

 I did it anyway!

Een gedachte over “I think I can do it, 

Voeg uw reactie toe

  1. Meissie ik ben zo onwijs trots op jullie! Op jou dat je je angsten onder ogen ziet voor het grotere doel! Dat je zelf prikt en dat gewoon doet als de sterke en dappere vrouw die je bent! Het zal geen makkelijk traject worden maar je bent sterk en met die gedachte heb ik er alle vertrouwen in! Ik sta naast je mop! 😘❤️

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: