Last year I’ve learned a lot about family and friend. I’ve learned that: Everybody has a home team: it’s the people you call when you have a rough day or Something terrible happens.

It’s the people who, near or far, know everything that’s wrong with you and love you anyways.

These are the ones who tell you theire own secrets, who got themselves a drink without asking when they’re at your house.

These are the people who cry when you cry, the ones who are really happy when you are. These are your people, your middel-of-the-night, no-matter-what people.

These are the ones who are your chosen family, the ones who keep walking with you when you get dissapointed and hurt time after time through people.

The ones who got a place in our hearts!

Daar zat ik dan bij mijn vaste maandag date.. mijn psychologe. Het begon zoals gewoonlijk met: Yes het gaat prima. Maar toen ze mijn prima herhaalde op de toon van: “Leuke grap, nu ff serieus” dacht ik oké. Adem in en uit.

Toen kwamen de woorden. Ik merk nu ik moeder ben dat je eigen gezin alles is. Het vraagt veel maar je wilt en geeft altijd het dubbele. Maar ik heb dat familie gevoel moeten leren. Toen de kleine werd geboren weten vele van jullie dat ik eigenlijk heel bang was voor hoe ik het zou doen als moeder. Ik had namelijk nooit een band met eigen bloed gehad.

Te vroeg werd ik door mijn biologische/eigen familie niet behouden en opgevoed als eigen dochter. Een ander gezin mocht die taak overnemen.. pijnlijk denk je? Pijnlijk ja dat klopt. Soms voelt het namelijk als volgt: Je word namelijk als een plantje ff aan iemand ander gegeven want ervoor zorgen is niet echt makkelijk dus mag iemand het anders het opknappen.

Wat veel mensen onderschatten is dat je als adoptie kind niet 1 keer familie kan kiezen. Als je dan “gedwongen” word krijg je ook niet eens de kans om zelf familie te zoeken. Nee je word gewoon maar weer aangewezen en dat is het, daar moet je het mee doen. Begrijp me niet verkeerd. Voordat mensen weer gaan klagen van: “Ja maar je hebt toch die tweede kans gehad dus niet zeiken.”

A: Ik zeik niet, ik geef alleen straight up de feiten aan wat het met je doet zonder alle mooie poespas beelden van opsporing etc

B: Hou aub je mond over dankbaar moeten zijn, voor de tweede kans want ik heb er niet om gevraagd. Geloof me als jij mijn bagage wil veroordelen.. pak hem dan ook graag over alsjeblieft.

C: Natuurlijk heb ik een prima opvoeding gekregen en ben ik goed terecht te komen. Maar vergeet niet dat dat door mij komt, daar zelf heel hard voor heb gewerkt. Dat ik nu een handtekening kon zetten onder ons tweede koophuis, dit jaar 4 jaar getrouwd ben, een kindje heb etc. Dat alles komt door mijn eigen inzet.

Maar ik heb mogen voelen dat je eigen familie beginnen nog veel fijner is. Sinds het moment dat ik moeder werd en ons gezin letterlijk een gezin werd draaide bij mij alles op volle toeren. Ik wilde alles op zijn best doen. Ik wilde zorgen dat Ne-Yo niet de pijn van worden verlaten hoefde te voelen.

Ik wilde dat hij wist dat hij niet anders hoefde te zijn, zich niet anders hoefde voor te doen maar gewoon zichzelf te zijn. Zelf liep ik er vaak genoeg tegen aan dat ik niet was zoals het hoorde, ik dacht teveel na werd gezegd of juist helemaal niet, wilde teveel weten. Maar dat is niet wat ik wil voor de kleine. Iemand anders zijn is namelijk niet goed, je kind zo “vermaken” is al helemaal niet best.

Wij zijn ervan overtuigd dat je als ouders:

In het begin voor je kinderen loopt met een zaklantaarn om ze bekend te laten raken met de weg, daarna neem je een stap terug en loop je naast ze om bij te schijnen en uiteindelijk doe je nog een stap terug en ben je back up light als hun zaklamp even uitvalt of aan vernieuwing toe is.

Dat vinden wij vooral heel belangrijk. Je kan je kinds wel zo kneden dat het een replica word van jou gedachten en ideeën maar dat is niet goed.

Ik heb mijn biologische moeder namelijk niet gekend. Het fenomeen onvoorwaardelijke liefde voor je eigen bloedeigen kind heb ik nooit meegemaakt. Doordat ik zelf na 23 jaar iemand in mijn armen had die nu 8 maanden later steeds wat meer trekjes begint te krijgen word ik er ook mee geconfronteerd. Wat voor moeder ben je en wil je zijn?

Zo stelt mijn psychologe ook wekelijks de vraag of ik de moeder ben geweest die ik zelf nodig had gehad en die ik wilde zijn. Zo.. nou dat komt dat even binnen. Want wat voor moeder wil ik eigenlijk zijn? Wat is familie voor mij eigenlijk?

Misschien is het gek om familie in je vrienden te zien. Maar ik merk dat mijn vrienden mijn familie zijn. Je kan namelijk altijd op een ander level communiceren. Mijn eigen communicatie loopt niet zoals ik zou willen, wat zeker door beiden partijen komt.

Door de jaren heen en wat er zich van kleins af aan heeft afgespeeld ben ik hard geworden. Eerst was ik “hard” op de manier dat niks mij kon boeien.. tenminste zo deed ik. Want na ook maar beetje contact lag deze dame weer twee weken op bed verwerken en een plekje geven. Daarom werd ik hard.. en geloof me ik ben pittig en straight. Maar hoe zou jij het vinden als je constant: “De jongste, Je weet niks, Je hebt geen geld. Je kan het niet, Je vind dit en je doet dat.” Als dat tegen je gezegd word.

Terwijl ik merk dat ik nu heel anders “hard” ben. Eerder probeerde ik mijn gevoel te beschermen. En nu voel ik er niks bij. Gek eigenlijk. Dat terwijl ik juist een mega familie mens ben. Alleen moet het van twee kanten komen. 1 kant werkt niet. De moeheid slaat toe.. wie ben ik. Ga ik terug naar de grote kleine gedweeën ikke en maar blijven geven..

Alsof ik aan de overkant van de snelweg staat, de ander aan de andere kant. Ik probeer al tijden om naar de overkant te komen, degene tegemoet te komen. Maar elke keer word ik weer overreden. I.p.v. dat de ander helpt staat die lachend aan de overkant….

Dat is het gevoel wat ik krijg. Ik heb heen zin meer om moeite te stoppen in mensen die niet eens jou kunnen feliciteren of kunnen zien voor wie je bent. Maar dat geld niet alleen voor familie. Zelfde voor vrienden. Die hebben jou nodig maar als jij ze nodig hebt ontkennen ze je in alle toonaarden.

Soms heel onverwachts kom je mensen tegen die meer dan een vriend/vriendin blijken te worden. Het is mooi om te zien dat hoe “eenzaam” een mens ook is degene altijd een home team heeft. Familie zal er altijd zijn zeggen ze en dat klopt. Maar je kan familie/vrienden hebben die er zijn op de achtergrond en zo nu en dan eens iets van zich laten horen en daarnaast vrienden die je reilen en zeilen kennen en je niet constant willen veranderen.

Nu ik net jarig ben geweest ben ik heel bewust van mijn Home team. Een team waar ik 100% mijzelf kan zijn, die mij kennen en mij nemen zoals ik ben.

mijn psychologe vond mijn verhaal heftig maar de dankbaarheid was goed. Je bent gegroeid gaf ze aan. Je weet waar je voor staat, je wilt niet ook nog de rest van je leven weer moeten schreeuwen om gehoord te worden. Jij bent jij en dit is het! Nou dat was een van de grootste complimenten! Zat ik daar met mijn emotionele uitgelopen mascara hoofd.

Maar het voelt zo, ik ben zillah, vrouw en moeder en vriendin of zoals zij het zeggen steun en toeverlaat. Dat alles is wat ik wil zijn voor andere! Delen in de kleine geluksmomenten❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s