I’ᴠᴇ sᴜʀᴠɪᴠᴇᴅ ʙᴜᴛ ɴᴏᴡ ɪᴛ ᴘᴀʏs ᴍᴇ ᴀ ᴠɪsɪᴛ ᴀɢᴀɪɴ.

Nog geen twee jaar geleden rond deze tijd was ik door de dolle heen. Ik was officieel cliënt af. De intensieve weg van 3 jaar lang behandeling waarin ik mijn struggles met anxiety en depressie elke dag weer onder ogen kwam. Maar toen begin juli 2017 kreeg ik het antwoord dat het voor mij zo goed had geholpen dat ik het aankon.

Ik werd gemotiveerd en ging met een dosis zelf vertrouwen, mijn grote bekkies bij de hand en een nieuwe wereld van kennis over mijzelf weer weg. Ik kon de wereld weer aan. Wat ik mij nog herinner is dat ik zei: “ik heb het overleefd alleen kan ik altijd onverwachts visite krijgen.”

Die visite jengelde nu alweer een tijd om een bezoek, zonder dat ik het door had zijn ze al naar binnen geslopen. Tijdens de zwangerschap heb ik mij opnieuw weer aangemeld bij Altrecht. Dit keer met het plan om met vooruitwerkende kracht proberen te voorkomen dat de klap te zwaar zou worden. Ik wist dat de visite toen al lang en breed in huis zat. Ik baalde van mijzelf. Nam het mijzelf kwalijk dat ik niks meer dan een watje was. Zolang gevochten en daar zat ik dan verdorie weer tussen de 4 muren met een aardig pittige dame tegen over mij. Het gevoel van falen tegenover manlief, vriendinnen die in mij geloofde maar vooral tegen het ongeboren Ne-Yo..

Maar nu is het moment dat de visite het zich wel héél comfortabel heeft gemaakt. Zo comfortabel dat ik moeite heb om mijzelf nog te zien. De negatieve energie die zij van mij vragen zuigt mij leeg. De energie die ik over heb geef ik met elk uitgemolken drupje voor mijn mannen. Ja, ik lach op foto’s, Ja Thank God ik kan genieten van het leven, Ja, ik heb zoveel om mij heen om dankbaar voor te zijn. En geloof mij dat ben ik! Mijn gezin is mijn alles! Zij voor mij altijd. Eigenlijk iedereen voor mij altijd..

Nu is het weer een “standaard” dat ik twee keer in de week altrecht zie.. baal ik.. JA. Want die Zillah die de wereld aan kon is momenteel denk ik op vakantie. Nu het moment dat het hoog zomer is…. komt niet lekker uit dus. ..

Maar nu is het verwerken van het dikke slordige boek, het boek waarvan de kaft al kapot is en met strikjes vast zat. Want het vechten voor mijzelf en mogen zijn wie ik ben dat kan ik nog steeds. Gelukkig! Maar wat wij samen merkte was dat al dat onverwerkte mij tegenhoud in het 100% mijzelf zijn. Het is het zelfde als doorgaan met een nieuwe batterij als back up maar weten dat de eerste eigenlijk nog niet goed opgeladen is. Dat is voor nu het doel. Opladen en weggooien wat niet meer nodig is.

Ja ik baal, ik baal dat ik het niet in mijn eentje kan, ik baal dat het voelt dat ik faal als mama, dat ik faal als vrouw en faal als vriendin. Ik baal dat het opgeven en aanpassen nodig is. Ik baal ervan dat mensen oordelen op wat ze willen zien, ik Baal dat we afscheid moeten nemen van mensen.

Maar aan de andere kant.. aan de andere kant ben ik blij. Ik zie de dames van altrecht, ik heb het kunnen accepteren dat ik graag een back up heb die mij de dingen laten zeggen die ik soms niet durf, laat zoveel mogelijk eruit komen en kan al mijn energie en liefde en aandacht dan vestigen op mijn twee belangrijkste mannen.

De openheid dat het soms ronduit kut gaat, je hulp nodig hebt dat is hetgeen wat ik leer.. En de grote schoonmaak is goed.. de mensen die ons erbij willen zijn degene die mij ook in mijn ups en downs kennen! Maar het doorgaan blijf. ..

Over een tijdje kan ik tegen de visite zeggen dat we rust nodig hebben en het tijd word dat ze gaan en ze mogen kiezen of ze de achterdeur of voordeur pakken en ik zwaai ze met alle liefde uit!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s