Gister was z’n dag dat je de externe hardeschijf er eens bij pakt en alle foto’s weer eens doorgaat.

Toen ik deze foto tegen kwam, sloeg mijn hart even een slag over. Dit was namelijk een van mijn diepste “moments of hell”. Op dit moment wilde ik niet meer leven, was ik namelijk sinds een paar weken niet meer in mijn eigen flatje. Ik moest stoppen met werken en er werd bij mij een burn out vast gesteld.

Die week maakte ik de deal na lang te moeten vechten om op te geven alles in mijn eentje te doen. Ja, ik gaf het op om steeds maar aan andere te denken, om steeds mijzelf te moeten verantwoorden. Hier had ik te horen gekregen dat ik binnen 2 weken mij zou moeten melden bij Eleos. Daar zou ik intern gaan om te gaan leren voor mezelf te gaan, mijzelf prioriteit te maken.

Toen deze foto werd gemaakt stonden tranen in mijn ogen, ik weet nog goed dat Renee deze maakte en ik de zon zag onder gaan en ik letterlijk mijn leven ook onder zag gaan. Daar zat ik dan als 18 jarige meid niet meer echt in de bloei van haar leven. Ik bloeide niet meer ik was uitgedroogd, er was teveel schaduw om zon te vangen. Voor het eerst sinds tijden voelde ik me verloren. Ik had niks en amper iemand om mij heen, had bijna op elk front de deur in mijn gezicht gesmeten gekregen.

Deze foto herinnert mij aan de dag dat ik de schakel omgooide, dat ik mij zo slecht niet meer wilde voelen. Als ik nu die foto zie kan ok mij precies nog zo voelen als hoe ik mij op dat moment voelde. Alleen, niets toevoegende aan het leven en gewoon op. Ik was totaal op van het vechten, van het maar doorgaan voor de ander.

En nu meer dan 5 jaar geleden raakte het mij weer. Maar dit keer op de manier die ik niet ken. Het raakt mij vooral om te zien dat ik toch door ben gegaan. Bedoel klinkt hard maar ik had toen als t zo doorging tussen 6 planken gelegen. Als we nou heel eerlijk zijn was dat hoe het afgelopen was.

Maar dan zie ik die foto en kijk ik naar mijzelf nu en dan kan ik mij denk ik sinds jaaaaaaaaaaaaaareeeen zelf een oprechte schouderklopje geven. Want wat ben ik God allemachtig blij dat ik toen een andere keuze heb gemaakt en nu hier ben als moeder, vrouw van en Zillah die ik altijd al wilde zijn diep van binnen.

Of ik klaar ben? Nee hoor, nu ben ik in de bloei van mijn leven! Nu is het mijn tijd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s