Een tijd geleden schreef ik een blog over mijn biologische moeder. Steeds sterker wordend is het verlangen om haar op te zoeken maar boven dat is het verlangen haar een veilig verdere leven te laten leven groter.

Ik kan wel heel erg egoïstisch zijn om door te gaan zoeken ondanks het feit dat ik weet dat ik haar in gevaar breng. Mis ik het feit dat ik misschien een horde aan broers en zussen kan hebben? Natuurlijk, ik bedoel maar straks ben ik EINDELIJK ergens de oudste😅 maar kan ik dat nooit zijn.

Vandaag dook ik weer eens in mijn adoptie papieren die ik als 19jarige heb opgevraagd bij mijn adoptiebureau. Ik ben van mening dat je je niet moet gaan blind blijven staren want een frisse blik doet wonderen. En dat deed het.

Zo ben ik er achter gekomen dat mijn officiële moeder 26 was toen zij mij afstond. Dat was toen ik anderhalf was.. ze was dus even oud als dat ik nu ben. Wauw.. mijn mama deed wat ik het anderhalve jaar deed terwijl er heel veel mensen nou niet echt content waren met mij als kind buiten een huwelijk om. Oftewel mijn moeder was van een lagere kaste dan mijn vader.

Toen raakte het mij.. mijn vader heb ik nooit echt bij stil gestaan. Wat zou het voor man zijn? Hoe zou hij zijn, lijk ik op hem? Opeens stroomde alle vragen die ik over mijn moeder een plekje had kunnen geven door mijn hoofd heen. Toen ik dit op mij lief inwerken kwam ik deze quote tegen:

Vandaag bedenk ik mij ineens, niet omdat het een speciale dag is. Dat ik niet alleen jou heel erg maar vooral een papa mis.

Zo daar zat ik dan wederom met mijn bekkie vol tanden en een hart wat klopt. Klopt van warmte om te bedenken dat er ook nog iemand is die mijn vader had kunnen zijn.

Tot dat moment wist ik niet dat er diep van binnen toch een verlagen was. Verlangen en gedachtes gaan uit naar hoe het had kunnen lopen. Als mijn naam was zoals mij gegeven is. Het moment dat ik nu mijn mama’s achternaam zag staan besloot ik hem er bij te betrekken. Dit ben ik. Een deel van nu en een deel van wat ik had kunnen zijn maar wat ik in mijn hart ook nog steeds ben.

En als ik nu naar Ne-Yo kijk stroomt mijn hart over. Want wat zou ik graag willen zeggen: kijk pa, u heeft een kleinzoon. Mama, I Made it! Kijk ik heb een kleine op de wereld gezet, ik ben nu zelf mama. Zijn jullie trots op mij? Kijk pap, dit is nou mijn zoon waarvan ik onwijs veel houd.

Die nacht droomde ik erg onrustig maar een stukje bleef mij bij.

Dat hoe dan ook, dat ze altijd bij mij zullen zijn. Altijd van mij zouden houden. Dat ze hoe ver we ook van elkaar gescheiden en hoe lang we ook van elkaar gescheiden zijn. In mijn hart heb ik ze altijd mee gedragen, een diep klein kamertje heeft en is altijd verwarmd geweest door mijn eigen ouders.

Dusja… met een beetje verdriet, gemis maar vooral heel veel liefde hoop ik ze dan ooit eens tegen te komen of een familie en ik dan nog meer kan voelen hoe familie echt moet voelen!

Maar voor nu zet ik hun liefde die in mij leeft voor voor mijn gezin! Degene van wie ik altijd zoveel zou houden! Dus please laat die warmte en liefde van jullie in mij brandde voor altijd! Zodat ik jullie altijd bij mij kan dragen🦋

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s