Heb vertrouwen.. iets wat je heel makkelijk tegen iemand zegt als het minder gaat. Ja, maar hoe heb je vertrouwen, hoe behoud je het?

Ik merk dat ik vertrouwen toch heel lastig vind. Soms blijf je vergevingsgezind, blijf je maar naar de andere kijken, blijf je maar “hoop houden” ik vind het maar drie keer niks.

Misschien omdat ik gewend ben in mijn leven dat mensen niet vertrouwen zijn en dan spreek ik van elke kring die iemand kan hebben, je “inner and out” cirkel. Ik merk bij mezelf dat doordat ik daar in vroeger niet echt een hechte groep had om mij heen dat mij nu keihard inhaalt. Vrienden die je “denkt te” kent. Maar zodra je ze nodig hebben je keihard onder uit halen. Whoops daar ging mijn vertrouwen in de mensheid.. again🙄

Toen ik dat aangaf dat ik daar iets mee wilde om te ontdekken waar ik dan wel op bouw. Ik merkte het aan foto’s die met veel zorg zijn opgehangen in bed en elke keer als ik ze zie weer besef: Ze zijn er nog. Precies dat zinnetje: ZIJ ZIJN ER NOG. Niets veranderd, niets heeft mij opeens verlaten. En BAM toen kwam het opeens met een klap binnen.

Het fenomeen waar ik in veel dingen weer op mezelf heb leren vertrouwen haalde me weer even in. In deze periode, de periode die de winter heet, minder zon en voor mij een lastigere periode is persoonlijk staat het duiveltje weer klaar. De verlatingsangst is toch iets wat terug komt. Maarja wat wil je ook nadat je afgestaan bent etc.

Maar dan denk ik terug, verlaten.. mensen die opeens uit je leven stappen, of na al die jaren opeens besluiten dat jij niet meer goed genoeg bent. En dat doet pijn. Dus wat is dan weet het makkelijkste om te doen? Juist, binnenvetten, vertrouwen word minder en je sluit je toch meer af.

De laatste tijd ben ik ook het vertrouwen in mijn lichaam weer compleet kwijt geraakt. Mijn lichaam die een wonder heeft verzet bij Ne-Yo, mijn lijf waar ik opnieuw om ben gaan geven liet mij nu weer keihard vallen. Twee keer in korte tijd heeft mijn lichaam wederom gefaald om een kindje een veilige thuis haven te geven. Bah, Vertrouwen..? In dit lijf. Nou nee dat zie ik momenteel niet hoor.

Het is soms zo moeilijk om daar vertrouwen in te houden, vertrouwen in iets waar je geen hand in hebt. Je kan het niet even “rechtzetten” ik heb me daar toch een verschrikkelijke hekel aan. Maar als ik het dan weer “moet” omdraaien heeft het ook 3 jaar geduurd voordat mijn lijf een volledig kindje een veilige haven kon geven. En, Ja het is gelukt.

Maar heb vertrouwen zeggen mensen dan.. dan denk ik.. net zoveel vertrouwen als dat je een gezinswoning bouwt op lucifers. Vind het toch knap hoor.

Maar niet hetgeen wat ik wel heb geleerd is relativeren.

Zo sta ik dan weer eens voor de spiegel, kijk ik naar alle foto’s met vrienden en vriendinnen en zie ik juist dat door de wisseling er (h)echte vriendschappen zijn ontstaan, vriendschappen die mij nemen met mijn ups én downs, die achter mij maar ook achter mijn gezin staan. Mijn keuzes naar waarde schatten. Die vriendschappen die mij weer steeds een duwtje in de rug geven richting vertrouwen. waar mijn lijf en ik nog steeds niet beste vriendinnen zijn maar elkaar wel weer kunnen bekijken. Iemand zij laatst: de liefde voor je kind voel je in elke vezel van je lichaam. Waarom houd je daar niet van dan? Oké oké ho rustig.. das best een goede. Dus mevrouw het lijf, ooit lopen we weer hand in hand. En nu kan ik je best een high five geven als ik zie wat wij samen hebben gedragen en gedaan als ik mijn kleine ventje zie!

We komen er wel.. maar zomer.. zullen we wel ook afspreken dat jij ook je steentje bijdraait en snel weer terug komt?

Een gedachte over “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s