Toen wij het ivf traject in stapten.. dachten veel mensen een slimme vraag te stellen. Waarom ga je gewoon niet zelf adopteren??

Ik schrok eigenlijk een beetje van de nonchalante manier van vragen. Alsof je bijna geacht werd die optie zeker op nummer twee te zetten omdat je zelf ook geadopteerd was.

Naderhand ik zwanger werd bleef die vraag komen. Ik merkte dat ik afkeur kreeg voor die vraag. Lekker makkelijk zeggen. Even bepalen over een kind. Maar ook het schuldgevoel krijgen want je was er immers zelf ook een.

Laatst sprak ik een mede geadopteerde die ook veel moeite moet steken in het vechten voor een eigen kindje. Ook zij kreeg die vraag voorgeschoteld. Nou ik had het niet meer. Wat wij beiden eigenlijk van de daken wilde schreeuwen was:

Nee, dat is geen optie! Juist als adoptiekind wil je heel graag iets van “jezelf”. Nou eindelijk.. Nooit van mijn leven. Maar dan krijg je het bewuste zinnetje: “Maar jij kan het dan toch anders doen? Jij kan toch extra aandacht geven?” Lieve mensen, begrijp mij goed, elk kind is anders, elk adoptie kind is anders. Door wat ik heb meegemaakt wil niet zeggen dat ik degene kan helpen.

Het is namelijk bewezen dat veel adoptiekinderen nooit helemaal goed kunnen aarden, verlatingsangst hebben, bindingsangst etc. Begrijp me niet verkeerd als ik bewondering heb voor de mensen die hun huis openstellen om een kindje te adopteren.

Maar de andere kant word vaak als ondankbaar beschreven. De kant van het geadopteerde kind….

Je neemt vanuit de liefde in je hart het besluit over een kind. Maar ergens vind ik het zo egoïstisch. JIJ wilt een kind, JIJ bepaald dat het gebeurd. JIJ neemt een kind weg van zijn roots.

Als adoptiekind merkte ik al vroeg dat je nergens 100% thuis hoort. Het is bijv dat je in Groningen woont maar je hart nog in Rotterdam ligt. Ik woon in Nederland maar een deel van mijn zijn ligt nog in India. Dat is het punt.. ik zeg altijd: “Je kan wel een kind jou achternaam geven, maar het is nooit je vlees en bloed.”

Iets wat best heftig is. Maar zowel voor de adoptie ouders lijkt het mij heftig want je moet een kind leren lezen en hopen dat je het goed doet. Want dat is heel iets anders dan voelen wat je kind voelt omdat je zo verbonden bent met elkaar. Die diepe connectie heb je niet met een adoptiekind. Ik denk dat het voor hun zo moeilijk is, want je weet/merkt dat je kind niet helemaal jou kind is. Het is niet wat je zou willen maar het is soms dat je als adoptie ouders best kan denken: “Ik geef jou die kans, ik heb jou hierheen gehaald.” Noem ons ondankbaar misschien?

Ten eerste: een kind moet nooit “dankbaar zijn omdat jij de kans geeft” een kind heeft er recht op dat er voor hem gezorgd word. Zodra je het gaat afdwingen ben je niet goed bezig.

Maar hoe ondankbaar zijn wij? Wij worden weggehaald naar een onbekend land, naar onbekende mensen die opeens onze familie is, onbekende taal en gewoontes. En hoe je je best doet na al die jaren om gezien te worden als degene die je bent.. helaas ben je altijd “het aangenomen kind” je bent niet deel van hun vlees en bloed, niet deel van de intense band. Als adoptiekind voelde ik me vaak buitengesloten in gezin, maar ook in familie verband, vrienden en kennissen. Ik was altijd die andere.

Nooit kon ik het heel goed onder woorden brengen zonder dat ik jaloers of ondankbaar werd genoemd. Mijn liefde voor eigen kind, mijn eigen moeder groeide gestaagd maar snel door, ik kreeg afkeer voor het fenomeen adoptie. Ik zag het zwart wit: wegrukken van een kind bij zijn roots zodat jij een leegte kon vullen. Ik werd verbitterd. Nadat ik Ne-Yo kreeg dacht ik ook.. zoveel liefde heb ik voor een tweede kind ook, voor een pleegkind zou ik een lieve tante willen zijn. Maar een adoptiekind zou ik niet willen omdat ik het kindje nooit kan geven wat zij intens nodig zou hebben, de eigen moeder, eigen land, eigen roots. Ik maalde er over, voelde me ondankbaar en steeds slechter door.. Totdat ik deze tekst tegen kwam:

Once there were two women, who never knew each other. One, I must remember, the other one I must call my mother. The in inequality between their lives created mine. The first one gave my life, the other one saw me live it. The first one gave me need for love, the other one tried to give it to me. One gave me a nationality, the other took it away. One gave me seed of talent, the other one gave me her aim. One gave me emotions, the other one gave me fears. One heard my first cries, the other one hid my tears. One gave me up, like she had a choice. When the other woman’s prayers were stronger then her voice. Now I ask through bitter tears, the question asked through many years. Heredity of environment which am I a product of. Well my friend dearest… both.. because and despite of the lack of love… (zie vertaling onderaan)

Bizar als je er zo over nadenkt. Het gaat niet vanzelf ook al denken mensen het. Ik zelf zou dus om die reden nooit adopteren. Het is moeilijk te omschrijven maar ik weet niet of ik ooit kan tippen aan een mamas liefde voor haar eigen kind.

Het is meestal vanuit liefde maar ergens voel je ook egoïsme daarin . Want degene wilt het kind. En begrijp me niet verkeerd beter dan een kind laten doodgaan. Maar ik denk dat het mooiste zou zijn als we al het adoptie geld zouden steken in het sponsoren van een kind. Zodat het bij familie , vrienden of gewoon eigen mama kan opgroeien en je toch iets kan doen.

Maar het blijft een lastig verhaal, voor beiden kanten valt er iets te zeggen. Maar ik zal liever niet een kind adopteren. Dit om het kind een kans te geven, en niet te beroven van de identiteit, zodat ze niet aan moeten passen aan de gedachten van mensen die denken ze te kennen. Ik gun iedereen hun weg. Maar ik hoop dat mensen ook snappen dat het niet allemaal roos kleur en maneschijn is.

Er waren eens twee vrouwen die elkaar nooit hebben gekend. De ene moet ik onthouden, de andere moet ik mijn moeder noemen. De ongelijkheid tussen hun leven creëerde het mijne. De eerste gaf mijn leven, de andere zag mij het leven. De eerste gaf me behoefte aan liefde, de andere probeerde het aan mij te geven. De een gaf me een nationaliteit, de ander nam het weg. De ene gaf me zaad van talent, de andere gaf me haar doel. De ene gaf me emoties, de andere gaf me angsten. De een hoorde mijn eerste kreten, de ander verborg mijn tranen. Eén gaf me op, alsof ze een keuze had. Toen de gebeden van de andere vrouw sterker waren dan haar stem. Nu vraag ik door bittere tranen, de vraag die door vele jaren werd gesteld. Erfelijkheid van omgeving waar ik een product van ben. Nou mijn vriend liefste … allebei … omdat en ondanks het gebrek aan liefde …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s