Twee jaar geleden schreef ik met behulp van Zillah een blog toen we middenin ons ivf traject zaten. Wat was het een chaos van gevoelens, gedachtes, mensen om ons heen. Toen Zillah vroeg of ik soms wat meer “mee” wilde bloggen zei ik: Prima, als jij het aan elkaar praat/typt. Dus zodoende. Ik praat, zij maakt er wat van. Iets wat we van plan zijn vaker te gaan doen😏

Soms is het niet te bevatten. Laat ik jullie even bij praten nu Twee jaar later, we mochten stoppen met knokken, iets wat onwerkelijk werd. Pas na 20 weken drong het tot ons door.. we worden papa en mama. Nadat Ne-Yo geboren was durfde we het dan eindelijk hardop te zeggen.. WIJ zijn papa en mama. Iets wat toch wel heel bijzonder is, soms zo onmogelijk leek.

Maar nu twee jaar verder verwachten mensen dat we wel weer vanzelf kids zouden krijgen, dat we nog wel eentje zouden nemen.. Iemand die we tegen kwamen zei: “Ach ze liggen immers in de vriezer toch?” Ik kan daar best boos om worden, Zillah is daar wat rustiger in. Terwijl ik in de auto terug zit te tieren, is zij bezig met de kleine en probeert ze mijzelf de situaties te laten relativeren. Iets wat op dat moment niet zo goed werkt.

Het is gek hoe dingen je kunnen raken, de kleine is zo ongelooflijk vrolijk, makkelijk, sterk en lief. Natuurlijk als ik naar hem kijk zou ik hopen op nog meer.

Vroeger had ik toch ergens de wens om de tafel vol te hebben, lachende kids, onderlinge grapjes. Iets wat ik koester vanuit mijn eigen familie. Onze familie die ontzettend hecht is. Ook al zie je elkaar maanden niet, je gaat weer verder zoals daarvoor. Soms keek ik wel eens na mijn vader, hoe moe hij ook was, hij genoot ervan. Helemaal als we na het eten voor de bank vochten om een plekje want dan ging hij voorlezen. Dan bulderde zijn stem door het huis en maakte hij het mega spannend. Noem mij ouderwets maar dat is precies wat ik ook zou willen, alleen word lezen vervangen door zingen door vrouwlief. Gelukkig wilde Zil het zelfde.

Maar na Ne-Yo zijn geboorte werd die wens al snel uit onze handen gegrist. Doordat de zwangerschap zoveel “schade” had aangericht werd ons goed duidelijk gemaakt dat 1/2 zwangerschappen nog zou kunnen. Nou alles beter dan niks meer kunnen. Iets wat mensen misschien tegen de borst zou stuiten. Niet doen.. niet zo laten meeslepen, laat het me uitleggen.

Een ieder die ons zoontje kent, weer dat je we heel graag hadden gehoopt dat het allemaal zo makkelijk ging en we makkelijk een broertje of zusje konden presenteren. Maar helaas dat gaat niet. Dus alle zwangerschappen die we kunnen proberen zijn het waard. Allemaal positief dus. We gingen eerst genieten spraken we af en een jaar verder zouden we wel kijken.

Nou genieten doen we zeker, Ne-Yo is een heerlijk kind. Nu hij 1 jaar is, blijft het bizar om nog te bedenken dat ik hem net in mijn armen kreeg, zijn moeder de grootste lol bleek te hebben met de verpleegkundige was ik even van de aardbodem verdwenen.

Ik vond het zo bijzonder en speciaal dat Zil mij die tijd had om Ne-Yo huid op huid te hebben. Vele die jullie ons al een tijdje volgen weten dat ze het moeilijk had met de vraag en de angst: Hoe hecht ik het beste met mijn kind. Hoe kan ik een moeder zijn zonder goed voorbeeld. Al die vragen had ze, al die onzekerheid. Maar toch gaf ze die tijd (wat iedereen als een van de eerste dingen zou noemen als je net een kindje hebt gekregen) aan mij. Ik was er zo van in de wolken dat ik pas beetje weer in de realiteit kwam toen Zil mij er lief op attendeerde dat ik “toch echt even wat mensen moest bellen en ze de kleine moest voeden.” Ze had me niet gestoord die 1,5 uur dus het was even omschakelen. Maar het was een magisch moment.

Ondanks dat haar eigenwaarde, en mentale kracht haar in af en toe in de steek liet het eerste jaar. Vond ik het ergste de manier waarop mensen haar aanvielen als nieuwe mama. Opmerkingen dat ze de problemen zag en Ne-Yo niet waardig was leken haar niet veel te doen. Maar afgelopen mei was ze weer even het gebroken vrouwtje die ik leerde kennen. Ze was weer te lang sterk geweest terwijl vele haar neerhaalden bleef ze vechten.

Terwijl ze bleef vechten merkte je daar niks aan in haar liefde voor Ne-Yo en mij. Zo veel liefde in dat hart van haar terwijl andere haar juist daar pijn bleven doen. Haar uitleg was dan: “Liever mij dan dat ze iemand anders lastig vallen.” Tja.. dat is haar ten voeten uit. Maar haar liefde voor ons is zo wam gebleven. Ze bleef vechten tegen haar postnatale depressie en die overwon ze sneller dan iedereen had gedacht. En dit terwijl ze 4 dagen de zorg had voor Ne-Yo.

Of ze veranderd is daarin.. noop! Alleen zorgt ze wat beter voor zichzelf? Ook al vind ze het lastig. Maar ze verdiend het. Weer even los zijn van de sleur.

Toen we in korte tijd twee miskramen kregen schreef ik dit:

Knuffel voor de liefste mama! Iets wat ze altijd wel verdiend maar nu extra, wat heb ik een bewondering voor je. Terwijl zij de afgelopen tijd volop bezig was met Ne-Yo en op alle kracht die ze had hem het best verzorgde moesten wij tegelijkertijd binnen korte tijd 2keer afscheid nemen van een kleine wondertje wat in haar groeide. Ondanks de pijn en verdriet ben je zo ongelooflijk sterk, maak je van elke dag weer een feestje voor Ne-Yo! Zo trots op jou β™₯️

Iets wat ik nog steeds ben. Ze flikt het allemaal wel. Trots op haar! Trots op mijn gezin. Hoe groot ons gezin ook mag worden, zolang jij naast mij staat komt het goed!

Meer dan je denkt kan iemand lijden, meer dan je denkt doe je iemand pijn, meer dan je denkt vecht iemand voor de toekomst, meer dan je denkt kan jij nodig zijn. Let dus op meer dan je denkt, geef om iemands hart en gevoelens meer dan je denkt, zodat je uiteindelijk echt een mooie persoon niet alleen van buiten maar ook van binnen bent.

Zo nu is de eerste wel weer genoeg. Binnen kort “schuif ik weer aan”

Een gedachte over “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s