๐Ÿ› ๐Ÿฃ๐Ÿซ ๐—ˆ๐—„๐—๐—ˆ๐–ป๐–พ๐—‹ ๐Ÿค๐Ÿข๐Ÿฃ๐Ÿฆ

Deze foto raakt me nog steeds, 5 jaar geleden lachte ik wel maar huilde ik van binnen. De clichรฉs van de pinterest quotes waren waar. Ik deed overdag alsof er niks aan de hand was terwijl snachts mijn leven instortte. Deze foto is een van de laatste fotoโ€™s voor de 19de. Een zwart gat werd de 19de. Mijn hoofd was er van overtuigd, ik had geen zin meer in het leven, ik droeg geen steentje meer bij. Het was goed zo, ik was klaar om uit het leven te stappen, de kleine littekens op mijn armen werden er steeds meer. De chaos in mijn hoofd, mijn verleden haalde mij in, de onmacht van blijven vechten maar eigenlijk levensmoe zijn. Het moment dat ik er klaar voor was en het zwart werd voor mijn ogen……

๐Ÿฆ‹๐Ÿฃ๐Ÿซ ๐—ˆ๐—„๐—๐—ˆ๐–ป๐–พ๐—‹ ๐Ÿค๐Ÿข๐Ÿฃ๐Ÿซ

Nu, kijk ik terug naar mezelf en heb ik medelijden met het meisje dat ik toen was, hoe ik in de knoop zat met mijzelf en dr vraag wie ik รผberhaupt was. Nu, 5jaar later ben ik trots! Trots dat toen ik mijn ogen open deed daar een lieve hulpverlener was, dat ik de uitgestoken hand aanpakte, dat ik probeerde er wat van te maken ondanks de meerde pogingen die erop volgde, dat ik toe heb gegeven aan de 5 maanden lange opname, dat ik toegaf aan de therapieรซn die mij gegeven werden, dat ik heb geleerd dat ik meer dan genoeg ben, dat het leven mij wel zag zitten, dat mensen mij zagen zitten in hun leven. Wat ben ik dankbaar dat ik heb geleerd dat โ€œhoekhuis zijn die een beetje leun en steun nodig heeftโ€ goed genoeg is. Dat ik iemands mama mag zijn, dat ik iemands vrouw mag zijn. Maar vooral dat ik een vechter mag zijn. Dat ik gewoon Zillah mag zijn en dat ik altijd nog elke dag leer steeds een beetje meer het perfecte beetje Zillah te zijn๐Ÿฆ‹

Als ik het meisje van 5 jaar geleden iets mocht meegeven…โ€ Geef niet op, je hebt meer in je mars dan je nu denkt!โ€

Dit schreef ik vorige week zaterdag, ik zat er helemaal doorheen. Die dag heeft toch nog zoveel impact.

Alleen voelen terwijl je met mensen bent, ongelukkig voelen terwijl je gelukkig lijkt. Soms is t maar lastig het leven.

Ik vond het maar niks z’n weekend. Ik hing in mijn jogging kloffie te chillen, beetje nutteloze dingen te google, en keek alvast wat we savonds zouden bestellen. Zelf dacht ik lekker ff afleiding te zoeken maar een voor een waren ze druk wat natuurlijk logisch was. Je merkt dat het leven doorgaat.

Zoals z’n dag qua emoties met je mee brengt was ik ook gewoon niet te genieten. Manlief zat lekker in z’n telefoon waar ik van baalde. Iets wat voor mij gewoon irriteert net als al het andere wat ik op dat moment niet kan hebben. Het hoort erbij zeggen ze.

Terwijl wij een discussie hadden, keek manlief net iets te vaak uit het raam. Ik weer pissig want we waren in gesprek en wil dan wel dat je iemand aankijkt. Ik schrok me kapot toen de honden aansloegen en de deurbel ging. Toen ik de deur open deed. Begonnen mijn waterlanders.

Daar stonden ze dan! Drie van mijn beste vriendinnen. Helemaal opgedoft stonden ze met een bos bloemen daar, nou daar braken de dijken door en het water stroomde uit m’n ogen. “huuuuuh, wat doen jullie nou hier?”

Deze meiden hadden samen met manlief een complotje gemaakt. Ze hadden met nog 3 andere vriendinnen en manlief een plannetje bedacht,. Helaas kon de helft er niet bij zijn maar dat ze het รผberhaupt hadden gedaan was zo bijzonder! Ikzelf heb namelijk een GRUWELIJKE hekel aan verassingen. Maar deze is er eentje voor in de boeken.

Of ik me even kon omkleden want we gingen uit eten. Terwijl ik mij klaar maakte schoot er van alles door mijn hoofd. Het moment dat je je dan zo eenzaam voelt wisten zij dat ik het nodig had.

De lachsalvo’s klonken al het moment voordat we de auto in stapten. Toen we binnen kwamen werden we natuurlijk HELEMAAL omgeleid naar onze tafel (we hadden 1 deur doorheen gemoeten en waren aan de andere geweest) en terwijl patricia en ik mee liepen waren ondertussen de andere twee dames kwijt, die doodleuk met hun jas nog aan al met hun eerst bord met eten aan kwamen๐Ÿ˜‚

Zo ging het nog even door. Waar we in ons broek pieste van lachen in de auto voor alle extra rotondes. Extra noodstops. Waar het lachen nog even doorging tijden 30 seconds.

Het was een heerlijke avond! Bedankt lieverds!

๐™๐™ง๐™ช๐™š ๐™›๐™ง๐™ž๐™š๐™ฃ๐™™๐™จ ๐™–๐™ง๐™š ๐™ฉ๐™๐™š ๐™ค๐™ฃ๐™š๐™จ ๐™ฌ๐™๐™ค ๐™ก๐™ž๐™›๐™ฉ ๐™ฎ๐™ค๐™ช ๐™ช๐™ฅ, ๐™ฌ๐™๐™š๐™ฃ ๐™ฃ๐™ค ๐™ค๐™ฃ๐™š ๐™š๐™ก๐™จ๐™š ๐™๐™–๐™จ ๐™ฃ๐™ค๐™ฉ๐™ž๐™˜๐™š๐™™ ๐™ฎ๐™ค๐™ชโ€™๐™ซ๐™š ๐™›๐™–๐™ก๐™ก๐™š๐™ฃ.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s