De donkere maanden komen er weer aan. Wat mij opviel dat er dan ook weer veel herinneringsdagen op komen of in het leven geroepen worden. Die donkere dagen zorgen er bij mijzelf voor dat het nou ook niet zo lekker gaat.

Of dat z’n impact kan hebben? Nou meestal zie ik mijn psycholoog wel eens in de twee weken en nu opeens 1keer per maand. Of dat kleine beetje houvast mij soms nekt? Misschien wel. Het is een soort van zekerheid. Alsof je eens in de zoveel tijd even langs de tandarts gaat. Alleen beweegt mijn mond ipv dat het ongemakkelijk houding vol apparatuur in mijn mond heeft.

Waarom ik hier over begon is omdat er tegenwoordig dus dagen uitgeroepen zijn om meer aandacht te besteden aan. Wat ik goed snap hoor. Maar ik liet dat eens op mij inwerken. Ik sprak er met mijn psychologe over. Want door dat die dagen uitgeroepen waren, mist er oorspronkelijk iets. Ik moet er even goed over nadenken. Maar opeens begreep ik het heel goed. Toen zij eigenlijk tegen mij zei dat ik het antwoord allang wist diep van binnen moest ik haar toch weer gelijk geven.

Dat moest wel doormidden van heel wat tranen. Want die dagen zijn natuurlijk uitgeroepen ook door leegte. De leegte door het niet gezien worden, het verdriet door het gevoel dat niemand trots op je is, de pijn dat je je eenzaam voelt of alleen.

Toen mijn eigen tranen gedroogd waren, kwam deze tekst in mij omhoog. Ik schreef het na lang wikken en wegen. Ik schrijf dit aan iedereen die door iets heen gaat, zich alleen voelt en zich niet gezien voelt!

Ik zie jou, op de dagen dat je het niet ziet zitten. Ik zie jou, op de dagen dat jij liever in je bed blijft. Ik zie jou, als jou liefde stroomt in tranen. Ik zie jou, als je in het ziekenhuis bent en hoort dat het hartje van jullie kind niet meer klopt. Ik zie jou, als je afscheid hebt genomen van een dierbaren en je weer verder “moet”. Ik zie jou, als de kleine dingen jou teveel worden. Ik zie jou, als je op straat loopt maar je je het liefst verstopt. Ik zie jou, als er niemand naar je omkijkt. Ik zie jou, als er weer negatief nieuws uit het ziekenhuis komt. Ik zie jou, als er weer een ivf poging mislukt is. Ik zie jou, als je huilend in je eentje in de auto zit. Ik zie jou, als jezelf verbijt als je gekwetst word. Ik zie jou, als je van alles voelt maar stil bent.

Maar…

Ik glimlach, als ik jou zie stralen. Ik glimlach, als ik jou hardop hoor lachen. Ik glimlach, als ik jou zie genieten. Ik glimlach, als je enthousiast bent. Ik glimlach, als je vrolijk bent. Ik glimlach, als je de oren van mijn hoofd kletst. Ik glimlach, als je mij een apje stuurt. Ik glimlach, als ik jou zie!

Maar vooral..

Ik ben trots op jou, als ik zie dat je na elke tegenslag weer opstaat. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je weer iets overwonnen hebt in jou strijd. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je voluit zie genieten. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je voor jezelf kiest. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je na een mislukte ivf poging weer door gaat. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je naar een overlijden van dierbare weer opkrabbelt. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je toch je bed uit stapt als je je niet oké voelt. Ik ben trots op jou, als ik zie dat je door hebt hoe waardevol je bent.

Ik zie jou, ik ben trots op jou!!

2 gedachtes over “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s