Meestal reageer ik totaal niet op nieuwsberichten op Facebook. Meestal laat ik de mensen het maar zelf bekijken. Maar dit ging me toch wel naar het hart.

Het ging om het feit dat Bibi aan het NOS vertelde dat ze de staat ging aanklagen omdat ze hebben meegewerkt aan het feit van kinderhandel, maar vooral reacties van mensen dat wij adoptiekinderen niet moesten lullen maar dankbaar moesten zijn.. mijn response was dit:

Het is lastig voor iemand te begrijpen als je zelf niet door gemaakt hebt. Ik snap Bibi dat ze probeert gerechtigheid te krijgen of deze manier nou het beste is laat ik in het midden. Als het haar helpt In haar pijn en verdriet om dat een plekje te geven en haar gerechtigheid te krijgen is zij daar vrij in.

Zelf zal ik wel de mensen mee willen geven die niet geadopteerd zijn: Als kind zijn moet je niks, wij als geadopteerde kozen er niet voor om hier te komen. Er word boven het hoofd van een kind beslist over zijn/haar toekomst. Daar hoef je als kind niet dankbaar voor te zijn. Het algehele gemis van je eigen biologische familie band kan doorwerken tot in de diepste en kleinste dingen. Je kan geadopteerd zijn en een leven kunnen opzetten in Nederland maar dan doe je dat zelf en NIET omdat Nederland en de adoptieouders jou de kans geven. Je grijpt zowel als biologisch kind als adoptiekind zelf jou kansen en daarin maak je zelf je leven.

Ondanks dat je je biologische ouders kan missen werk je, ontwikkel je hier in Nederland je eigen leventje en creëer je je eigen manier van jezelf zijn.

Zelf mis ik mijn biologisch moeder vooral, toen ik moeder werd helemaal, je mist een aanknopingspunt. Ik heb niet de chillste band met mijn adoptiemoeder waardoor je je eigen moeder nog meer gaat missen. Het is een deel van je leven, een deel onzekerheid en een deel nooit te weten kunnen komen. Maar dat is “mijn” issue en mijn manier van leven die bij mij past.

Laten we gewoon elkaar in elkaars waarde laten, probeer elkaar te begrijpen maar vooral niet leuzen te schreeuwen over dat wij adoptie kinderen dankbaar “Moeten” zijn want dat slaat nergens op. We hebben een extra kans gekregen ben ik totaal met je eens, maar wij zijn ook naar Nederland gehaald omdat ze hier een kindje wilde. Iedereen is dankbaar op zijn eigen manier☺️ geef elkaar de ruimte dan begrijp je en kan je meer willen luisteren naar andere☺️

Ik persoonlijk vind dat natuurlijk heel heftig. Natuurlijk heeft Nederland daar veel mee gedaan of beter gezegd door de vingers gezien en gelaten. Dat is ook niet goed te praten. Maar het is niet alleen Nederland het zijn de organisaties, de beiden Staten, de adoptieouders, de rechters etc etc

Maar wat mij kwetst is dat er gelijk geschreeuwd word dat wij ondankbaar waren. Het is bewezen dat +/- 80% van de adoptiekinderen zich een periode “lost between both worlds” voelt. Het aarden in families voelt niet fijn aan, de echtheid word vaak bekeken vanuit een stukje achterdocht want wat als.

Mijn eigen ervaringen zijn ook niet al te fijn, het feit dat je dankbaar moest zijn als kind van de adoptieouders maar ook van al die heikneuters er omheen, die mensen die de opvoeders de hemel in prijzen en ons adoptiekinderen ondankbaar noemde als wij het er niet mee eens waren of niet dankbaar genoeg waren. Mijn gunstens die mensen hè.

Ik las laatst een stukje van Tea Adema (link zal ik er beneden inzetten) kind en jeugdcoach en het fenomeen “dankbaar” moeten zijn.

Zij legde uit dat het als kind kan voelen dat je “tegoedbonnen” krijgt. Die moet je dan natuurlijk nakomen en naleven. Zo dat kwam even bij mij binnen. Zo voelde het voor mij ook, tegoedbonnen maar eigenlijk is de inzet nooit goed genoeg, ouders bleven het “tegoed” nog willen, ze hadden het nog “tegoed”.

Hierbij stuitte ik mega hard even op de feiten. Het feit dat ik dankbaar moest zijn als er tijd gemaakt werd, als er aandacht gegeven werd, dat ze het doorgroeien op het werk niet had gedaan om daar mij mee te helpen ik moest daar dankbaar voor zijn.

Dat stukje stuitte op mijn borst, ik vroeg er niet om dat jij daarmee stopte, ik heb die keuze niet gemaakt. Je bent een kind van 4 in een compleet andere wereld! Ik ben er zelf van overtuigd dat je als ouders jezelf soms moet opofferen. Dat hoort erbij, opofferen voor de groei van je kind. Niet om tegen je kind te zeggen kijk eens wat ik voor je heb gedaan, niet zeiken nu want ik heb mijn leven niet kunnen leven door jou.

Sorry maar dat heeft mij onwijs aan het nadenken gezet. Als kind hoor je het te leren, zonder dat je een curling ouder hebt die alles voor je weg baant en denk alles voor je te kunnen beslissen. Zelf herinner ik mij nog dat ik zei in wanhoop: “Laat mij nou zelf eens op me bek gaan, laat mij nou zelf eens de fouten maken en oplossen.” Iets wat ik met Ne-Yo echt wil streven.

Dat hij Plannetjes kan maken over hoe hij het graag zou zien, de uitwerking ervan en het back up plannetje erbij. Leer zelf je fouten maken, leer het zelf en als jij om hulp vraagt, ik ben naast je, papa en mama zijn naast je. En als je het met ons niet erover kan hebben, hoop ik dat je peetouders of je lieve oom en tantie voor jou zo fijn voelen dat je het kwijt kan!

Maar dit zijn onze wensen voor Ne-Yo, en op een andere manier is dat natuurlijk ook “curling gedrag”

Terug op het bericht en de comments, ik sprak al tijdje met een dame (op een groep voor adoptie kinderen uit India) die heel graag in kaart wilde brengen wat het impact voor adoptiekinderen nou inhield. Hoe ver het ging en hoe vandaag de dag het ons leven beïnvloed. Na lang wikken en wegen met manlief heb ik de keuze gemaakt mij daarover op te geven. Confronterend als wat maar ik vond het zo bijzonder. Al pratend kom je tot weer nieuwe of vernieuwde inzichten.

Een paar hiervan wil ik met jullie delen, als de video helemaal klaar en ge-edit is deel ik hem zeker met jullie als dat goed voelt voor mij/ons.

De impact die adoptie op mij heeft gehad is dat ik een enorm gevecht heb moeten voeren om erachter te komen wie ik nou eigenlijk echt ben. Het gevecht was deels ook het verlies van de identiteit die mij is opgelegd door de verwachtingen die “ge-eist” worden van adoptie kinderen.

Ik wilde duidelijk aangeven dat het niet alleen adoptieouders zijn, het zit ook in het aard van het beestje en bij is dat iemand die fel is voor wie ze wilt zijn. Want heel die groep “adoptieve aanhang” zoals ik ze noem zijn misschien wel even erg!

Het gevecht naar erkenning van wie je bent was voor mij ook het verlies van een stuk identiteit.

Dat vind ik het moeilijkste van allemaal. Want als kind überhaupt wil je weten wie je bent.. maar eigenlijk hoor je dat pas veel later te ontwikkelen. Maar wat als je tussen twee landen, twee culturen, twee verschillende soort opvoedingen en ouders zit. Als je nergens kan aarden, continue voelt dat je niet voldoet aan de verwachtingen die er gesteld worden en als adoptie kind is dat nog het dubbele.

Geloof me het is ook iets moois en dat is fijn! Maar ik ben er ook sceptisch over. Dat doet niet af dat ik blij ben geadopteerd te zijn, dat doet niks af dat mijn adoptie ouders in hun ogen het beste hebben gedaan. Maar ik ben wel heel duidelijk dat als je voor iemand anders gaat denken je meestal vaker de ander benadeelt dan dat je wilt!

Mijn advies Voor de mensen die er buiten staan maar zich toch zo graag erin willen mengen of iets willen. Geef aan dat je naar het adoptie kind zelf kijkt. Naar hen vraagt. En dan niet de standaard dingen: “Herinner je je nog iets?” Nee mensen, zoek die diepgang. Elk kind heeft zijn verhaal en elke adoptiekind heeft er 2..

Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s